Μέσα σε λίγες μόλις μέρες, από το Σάββατο μέχρι την Τρίτη, ο Ολυμπιακός έδωσε δύο από τα κρισιμότερα παιχνίδια του για Ελλάδα και Ευρώπη. Δύο αγώνες που όφειλε να τους κερδίσει αν ήθελε να κατοχυρώσει το πλεονέκτημά του στη Superleague και να αντιμετωπίσει τον ΠΑΟΚ την Κυριακή με τον αέρα των τριών πόντων στο ντέρμπι κορυφής, αλλά και να πάρει προβάδισμα πρόκρισης στην επόμενη φάση του Champions League.
Και η αλήθεια είναι ότι ο Θρύλος τα κατάφερε, απέσπασε τις νίκες, τα αποτελέσματα που ήθελε, που κατά σύμπτωση ήταν και τα δύο ίδια: 1-0 που έδινε το τρίποντο. Οπως επίσης είναι αλήθεια ότι και τα δύο παιχνίδια ο Ολυμπιακός τα κέρδισε χωρίς να πιάσει απόδοση. Και υπό προϋποθέσεις, αν η τύχη δεν τον ευνοούσε, θα μπορούσε να τα είχε χάσει και τα δύο. Βεβαίως, με τα «αν» δεν γράφεται η ιστορία.Οπότε είμαστε υποχρεωμένοι να μείνουμε στα απτά αποτελέσματα, που και τα δύο ήταν νικηφόρα. Αλλωστε, όλοι ξέρουν πως μια μεγάλη ομάδα μπορεί να παίρνει και πρέπει να παίρνει τα αποτελέσματα που θέλει, ακόμη και όταν δεν παίζει καλά. Αυτό συνέβη στην προκειμένη περίπτωση με τον Ολυμπιακό, που συνεχίζει ακάθεκτος μέσα και έξω, σε έναν φρενήρη ρυθμό που δεν έχει προηγούμενο, πάνω από κάθε προσδοκία που είχε δημιουργηθεί από την ημέρα που ο Μίτσελ ανέλαβε τις τύχες της ομάδας.
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΠΑΙΞΕ ΚΑΛΑ ΣΤΗ ΛΕΩΦΟΡΟ
Να μείνουμε, όμως, λίγο στις εμφανίσεις του Ολυμπιακού, αφήνοντας πέρα τα αποτελέσματα, προκειμένου να εστιάσουμε στο γιατί ο Θρύλος δεν έπαιξε καλά ούτε στη Λεωφόρο αλλά ούτε και στο Καραϊσκάκη. Καταρχήν, το Σάββατο το βράδυ οι «ερυθρόλευκοι» αντιμετώπισαν στην Αλεξάνδρας μία ομάδα πολύ παθιασμένη, που είχε αναγάγει σε σκοπό της ζωής της να κερδίσει ή έστω να δυσκολέψει τον Θρύλο. Και ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε τον Παναθηναϊκό σε ένα γήπεδο-κλουβί, με ένα φανατισμένο και επικίνδυνο κοινό, μία μόλις μέρα μετά τη δολοφονία από τρομοκράτες των δύο χρυσαυγιτών στο Ν. Ηράκλειο. Σε αυτό το φορτισμένο τοπίο, ακριβώς απέναντι από τη ΓΑΔΑ και με τους παίκτες του Παναθηναϊκού να κυνηγάνε πόδια και όχι την μπάλα, λίγες μέρες πριν από το καθοριστικό παιχνίδι με την Μπενφίκα, οι παίκτες των «ερυθρολεύκων» ήταν προσεκτικοί, φύλαξαν τα πόδια τους, κράτησαν δυνάμεις, σε καμία περίπτωση δεν φόρτσαραν και όταν έπρεπε, τη στιγμή που έπρεπε, άρπαξαν τη νίκη -έστω στο ’90. Και σε τέτοια παιχνίδια, που είναι ντέρμπι, η εμφάνιση πηγαίνει σε δεύτερη μοίρα, καθώς αυτοσκοπός είναι η ουσία, το αποτέλεσμα, οι τρεις βαθμοί. Τίποτε άλλο.
ΜΕ ΜΠΕΝΦΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΚΡΑΙΟΥΣ ΚΥΝΗΓΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ ΧΑΦ
Την Τρίτη απέναντι στην Μπενφίκα ο Ολυμπιακός παρουσιάστηκε πολύ κουρασμένος. Τα χαφ του ήταν μακριά από τον καλό τους εαυτό, με αδυναμία στο κράτημα της μπάλας, πρόβλημα στην ανασταλτική λειτουργία και σημαντικό ζήτημα στην ανάπτυξη του παιχνιδιού και στην κυκλοφορία της μπάλας. Εκ πρώτης φάνηκε να λείπουν από τον Ολυμπιακό η ενέργεια, οι δυνάμεις, η ταχύτητα στα άκρα της επίθεσης και το καθαρό μυαλό. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στις επιλογές του Μίτσελ, που παρέταξε μία ενδεκάδα χωρίς επιτελικό χαφ, με δύο κόφτες και χωρίς κανέναν ακραίο κυνηγό, αφού Φουστέρ και Γιαταμπαρέ κατά συνθήκη θεωρούνται εξτρέμ, ενώ στην πραγματικότητα είναι περισσότερο χαφ, με τον Ισπανό η καλή του θέση να είναι δεύτερος κυνηγός ή να παίζει στον άξονα πίσω από την κορυφή.
ΙΣΩΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΦΡΕΣΚΑΡΙΣΤΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ
Εάν το «λάθος» της κατάρτισης της ενδεκάδας δεν είναι στον αγώνα με την Μπενφίκα, τότε θα πρέπει ίσως να αναζητηθεί στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό. Γιατί, θεωρητικά τουλάχιστον, θα μπορούσε ο Μίτσελ να ξεκουράσει κάποιους από τους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, να κάνει δηλαδή ένα πιο εκτεταμένο ροτέισον και να έχει έτσι περισσότερες επιλογές απέναντι στους Πορτογάλους. Θέλω να πω, για παράδειγμα, ότι θα μπορούσε να έχει χρησιμοποιήσει ο Ισπανός στη Λεωφόρο τον Εντινγκά στα χαφ για να έχει πιο ξεκούραστο τον Σάμαρη, αλλά και τον Βάις στο ένα άκρο της επίθεσης, προκειμένου ίσως να είναι πιο φρέσκος ο Φουστέρ ή ο Σαβιόλα. Και ακόμη θα μπορούσε να έχει θέση στο αρχικό σχήμα ο Παπάζογλου αντί του Σαλίνο, που χρειαζόταν πάρα πολύ να έχει δυνάμεις στον αγώνα απέναντι στους Πορτογάλους. Εν πάση περιπτώσει, το ζήτημα της κόπωσης και του ροτέισον είναι κάτι που το βλέπει και το ξέρει καλύτερα από όλους ο προπονητής, που έχει μπροστά του αυτή την ώρα τον ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκη, στο ντέρμπι κορυφής της Superleague. Και βγάζοντας και αυτό το δύσκολο παιχνίδι, το τρίτο στη σειρά, μετά θα έχει όλο τον χρόνο να ξεκουράσει την ομάδα ενόψει της επανέναρξης του πρωταθλήματος, μετά τη διακοπή λόγω Εθνικής, και του αγώνα στο Παρίσι απέναντι στη Παρί Σεν Ζερμέν.
ΑΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΒΑΪΣ ΚΑΙ ΜΑΣΑΝΤΟ…
Στο καθαρά αγωνιστικό σκέλος τώρα του παιχνιδιού με την Μπενφίκα, πιστεύω ότι το βασικό πρόβλημα του Ολυμπιακού ήταν η έλλειψη των καθαρών ακραίων κυνηγών και η ταχύτητα που αυτοί δίνουν μέσα στο παιχνίδι. Οπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων και ο Βάις αλλά και ο Κάμπελ χρειάζονταν στο παιχνίδι, γιατί από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός τραβήχτηκε πίσω και προσπαθούσε να χτυπήσει στην κόντρα, αυτό θα μπορούσε να το πετύχει μόνο με πολύ γρήγορους κυνηγούς και όχι με τον Γιαταμπαρέ ή τον Φουστέρ, που ούτως ή άλλως δεν είναι ακραίοι.
Το δεύτερο στοιχείο και το κυριότερο ίσως που έδειξε μεγάλη ανεπάρκεια, ήταν η οργάνωση του παιχνιδιού. Μανιάτης και Σάμαρης βρέθηκαν σε κακή μέρα, ενώ έλειπε πάρα πολύ το καθαρό μυαλό του Τσόρι, ο οποίος όταν μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο, προσπάθησε μεν, αλλά άργησε να εγκλιματιστεί, κάτι λογικό μετά τον τραυματισμό του. Ελειπε, λοιπόν, το κράτημα της μπάλας, η καλή κυκλοφορία, ο έλεγχος του παιχνιδιού. Και πέραν του ανέτοιμου, όπως φάνηκε, Ντομίνγκες, ο Ολυμπιακός είχε το πρόβλημα να μην έχει στη σύνθεσή του ούτε τον Μασάντο, ο οποίος και πολλά χιλιόμετρα κάνει και γρήγορος είναι, αλλά και πολύ καλός στην πρώτη πάσα και την κυκλοφορία της μπάλας. Και στο σημείο αυτό θα πρέπει να διερωτηθώ τι σόι τραυματισμός είναι αυτός που έχει καθηλώσει τον Πορτογάλο σχεδόν ένα δίμηνο εκτός αγώνων. Είναι ένα μυστήριο, το οποίο ζητάει απάντηση!
Πηγή : www.gavros.gr
No comments:
Post a Comment